Bire Sifira Burundum, Yunus Oldum Gorundum

"Is Bottled Water Really That Bad?" - Yes

2010-10-14T23:31:00.005-04:00

Did AIESEC inspire IBM?

2010-08-31T23:59:00.003-04:00

Have you seen the latest recruitment campaign of IBM? Their motto is "Are you an IBMer?"

That kind of sounded familiar with my favourite organization's recruitment campaign that has been around for about 2.5 years.

TED Video of Elif Shafak on The Politics of Fiction

2010-07-24T07:20:00.003-04:00

Plain intellectual and emotional beauty from Elif Şafak, author of my current book. Also the 1st TED Talk by a Turkish person!

Scalable idealism

2010-05-15T23:13:00.004-04:00

Everyone is an idealist when they are young. And a great deal of people loses their idealist side when they hit their 30s (the rest loses it when they have a child). I strongly believe that had this not been the case, the world would be a much better place to live with a lot more innovation, and thus fulfillment and joy. Now I'm not a father (and I'm aware that "It's easy to divorce if you're single", as the Turkish saying goes!), but I still think that there's a solution to this dilemma.

We should learn to scale our ideals. In other words, if necessary, we need to decrease our expectations of being a "super hero" or a historical figure, compared to our mighty childhood dreams. I wanted to be like the great Turkish leader Mustafa Kemal Ataturk when I was a kid. As time went by, I realized it may not be very possible within my generation (one of the reasons being, thankfully, that there is no such need for where I come from right now). Today I have different ideals, and I'm looking for different ways of how I can utilize my impact. I try to gain experience, learn and develop myself in those different areas that will enable me to do that. So in the end I may not be able to save a whole nation or be the greatest leader of all time, but that doesn't mean that I have to settle for an ordinary life either. We can live decent lives, and enrich the lives of other people in different ways with the best of our abilities.

The good thing about pondering these types of thoughts is that it lets you see the integration points of your current reality and your dreams and goals. From this point in time, as bright as the future looks to me, I see that there are a lot of clouds in between. Thinking about such matters helps to shed some sunlight on the way.

Yunus nerede? / Where is Yunus?

2010-05-12T19:59:00.003-04:00

Hey all,

I know I haven't been blogging for a while. If you want to see what I'm up to these days, follow me on Twitter (@yunust), Facebook, or LinkedIn. Or just have a look at what I'm sharing publicly from the friendfeed box on the left.

---

Selam,
Son zamanlarda pek blog yazmadığmın farkındayım. Eğer neler yapıyorum diye merak ediyorsanız beni Twitter'dan (@yunust), Facebook'tan,LinkedIn'den ya da soldaki friendfeed kutusundan takip edebilirsiniz.

Would you mind supporting me by giving me a minute?

2009-10-26T04:47:00.007-04:00

Hello my readers!

I have news for you:

I am standing as a candidate for One Young World to represent Turkey. It's a platform where I can represent my generation and my country on some of the greatest challenges ahead. More info here

Would you mind helping me become a delegate by voting for me?

Here's what you can do:
1. Most importantly, soon you should see my video in the YouTube Channel for One Young World. Click on "Vote" on top of the page and vote for my video by clicking on the green "Thumbs up" button. It's not on that page yet but should be there tomorrow I suppose. This is the most important one as if I get enough votes until November 1st, 2009, I may be able to attend the conference fully-funded by YouTube (one of the sponsors of the conference)!
Here's the link to the YouTube Channel: http://www.youtube.com/user/OneYoungWorld

2. Follow this link and vote for me: http://bit.ly/Yunus_OYW. It's a link to a trustworthy Facebook application so if it asks you to give it the rights to access your profile, just accept it.

3. Follow this link and comment on, rate or favourite my video: http://www.youtube.com/watch?v=8RrU6NPK2NQ (below is the embedded version)

Thanks for all the support!

Zihin Haritam vol. 2

2009-06-13T06:45:00.007-04:00

Bir önceki Zihin Haritalı gönderime gelen olumlu tepkiler sonucu, buyrunuz ikinci bilinç akışı, ikinci zihin haritası formatındaki gönderi:

Zihin haritamı PDF formatında görüntülemek için buraya,
orijinal MindMap formatında görüntülemek için buraya tıklayabilirsiniz. Özellikle linklerin çalışması için buradan Mindjet MindMap Viewer programını ücretsiz yüklemenizi öneririm.

Bu arada orada belirtmediğim hayatımdaki önemli bir gelişme de Aslı'nın buraya geliyor olması! :D
Kendisi de bir AIESEC'li olan kız arkadaşım Aslı, Kanada'da bizim şirketle (Alcatel-Lucent) eşleşti ve inşallah en kısa zamanda buraya geliyor. Gözümüz aydın! :)

İlginç Google Sonuçları

2009-06-08T23:54:00.006-04:00

Anlamadığım bazı şeyler var. SEO konusuna çok hafif ilgim olsa da, valla bunu bilerek yapmadım.

FeedJIT'ten öğrendiğimiz kadarıyla, Mersin'den bir vatandaşımız Google'da "özsüt adana nerde" diye arayınca blog'uma iniş yapmış. Gariban kullanıcı ne yapsın, benim geçen yaz arkadaşlarımla Özsüt'te buluşma hikayem, Google'da Özsüt'ün ana sayfasından daha yukarıda çıkıyor:

Bunun zaman içinde düzeleceğine eminim, ama o zamana kadar hala internette kaybolan kullanıcılar için adresini vereyim bari de, insanların hayatını kolaylaştırayım: Adana'da Özsüt Ziyapaşa Bulvarı'yla Metro Sokağı'nın kesiştiği yerde. Servis 5 üzerinden 3.5 olsa da, ganaj'ları son denediğimde hala çok lezzetliydi. Telefon: 0322 457 24 24. Afiyet olsun :)

***
Beni şaşırtan bir başka Google sonucu da sayfamın yakın zamanda "AIESEC İngiltere" aramasında en tepedeki 3 sonuçtan birinde çıkmasıydı. Bunu merak eden, yolu buraya düşen okurlar için de söyleyeyim: Evet İngiltere'de AIESEC var. Benim şu an bulunduğum "Büyük Beyaz Kuzey" ülkesi Kanada'da da var hatta. Tıklayınız, öğrenininiz: www.aiesec.org.tr.

Herkese iyi aramalar.

Rethinking arts

2009-06-08T23:05:00.006-04:00

How can one simply not blog about Web 2.0 when you see a "mashup" like this one?
It's dance, it's technology, it's people, and it's family.
Watch Professor Welch's famous video that explains Web 2.0 in the best (and probably the most enjoyable) way possible, then see this amazing "(re)mix".

Note how creative the show gets in the middle, how they get lost at the "Who will organize all this data?" part, then the way they "rethink" and finally form a "family" at the end.

After seeing this, I couldn't stop being thankful to the concept and creators of Creative Commons Liscense once again. I strongly recommend everyone to see the free online movie RIP: A remix Manifesto. A truly inspiring piece of art. If you want more, see the Download Decade series here or download its torrent file here.

Lessons from a "children song" / Bir "cocuk sarkisindan" dersler

2009-05-24T06:10:00.007-04:00

Su anda Harvard'da calisan kuzenimi ziyaret etmek icin Boston'dayim. Evet, kendisi gayet zekidir. Ayrica kendisinin 2 yasinda dunya tatlisi bir oglu var (masallah). Tabii ki kucuk afacan ailenin tek odagi durumunda su an. Sonuc olarak evde en fazla izlenen kanal, Nickeladeon Jr.

Bu kanalda bir sarki duydum bugun. Iki cizgi filmin arasinda elinde gitariyla genc bir kiz cikip bir "cocuk sarkisi" soyledi:

"Kusursuz degilim, ama elimden gelenin en iyisini yapiyorum.
Kusursuz degilsin, ama seni gene de seviyorum."

Hayattaki ugras ve iliskilerimizin iki cumle icinde ne guzel bir ozeti. Ya da olmasi gerektigi halinin.

-----

Right now I'm in Boston, visiting my cousin who works for Harvard School of Public Health. Yes, he's quite smart. And he also has a 2-year-old-and-amazingly-cute son (masallah). Not surprisingly, the little brat is the number one focus for the family. As a matter of fact, the only TV channel they watch most of the time is Nickelodeon Jr.

I heard a song today in this channel. Between two cartoons, there was a "music time" where a young lady took her guitar and played a "children song":

"I'm not perfect, but I do my best.
You're not perfect, but I love you as you are."

Our most memorable efforts and relationships summarized in two sentences. Or summarized the way they should be.

Türkiye'de internet sansürü devam ediyor / Internet censorship continues in Turkey

2009-05-10T20:27:00.005-04:00

SansureSansur - 05 (Eng. Subt.) from adboy on Vimeo.

Click the link below to see other videos / Diğer videoları görmek için aşağıdaki bağlantıya tıklayın:

SansureSansur Videoları

Pupils and teachers (Sufi tradition)

2009-05-06T08:31:00.002-04:00

From Paulo Coelho's Blog:

Nasrudin - the eternal character of Sufi legends – was standing on his doorstep when he saw a teacher passing by with his pupils.

“Where are you off to?” he asked.

“We’re going to pray that God puts a stop to corruption, for He always heeds the prayers of children,” answered the teacher.

“A good education would have put an end to that already. Teach the youngsters to be more responsible than their parents and uncles.”

The teacher felt offended: “What an example of lack of faith! The prayers of children can change anything!”

“God listens to all who pray. If he only listened to the prayers of children there wouldn’t be a single school in the whole country, for there is nothing they hate more than their teachers.”

Welcome to Share with Friends - Free Texts for a Free Internet

Spiritual Activism?

2009-04-07T22:18:00.002-04:00

The "Bleeping Herald", the online publication that started after the movie "What the Bleep Do We Know?", just sent out its most recent e-mail. They interviewed with a famous Yogi named Seane Corn, who considers herself a "spiritual activist". I really liked this term.

Here are some of the highlights of that interview:

"I've never done any service that has been selfless. I don't even know what that means. I say that because every single time I've gone out there into the world to be of service in any capacity, I have gotten more than I have ever given. My life has changed on so many levels and all I have to do is give time, energy, money, or some effort but what I get in return has been truly indescribable and priceless."

"Bleeping Herald: In spiritual circles there are often those who believe it's not a good idea to focus on the "dark side" of things whether it be their environments, their lives in general, etc., with the reasoning that focusing on the more "negative" aspects will bring that into one's own life. Since you can't do as much service as you do without dealing with hard issues, can you address that way of thinking?

Seane: I've heard that perception before, I just don't personally relate to it. To understand the light I've had to also understand and respect the power of the shadow. It is the flip side of the same coin. Everyone has obsession and jealousy, anger, hate, judgment, blame and all those negative perceptions and if you don't acknowledge them and you repress them, they come out in other ways."

This response above is a very key message. I especially see it as a response to the very much popularized way of thinking through the book "The Secret". Brodie, President of AIESEC International 05-06 and a current McKinsey Consultant, also mentioned the same approach in his blog.

On with the interview:

"This idea that there is an other, a you against me is really what's perpetuating the wars, the terrorism, and all the dysfunction of this planet so as spiritual activists, we have to be willing to go above it and see the bigger picture."

"So the real battle first starts within the individual and then it can transcend out into the community."

The most inspiring part of Barack Obama's speech in Turkish Grand National Assembly

2009-04-06T15:30:00.004-04:00

Here's how Obama finished his speech today in our Grand National Assembly in Ankara:

"I know there are those who like to debate Turkey’s future. They see your country at the crossroads of continents, and touched by the currents of history. They know that this has been a place where civilizations meet, and different peoples mingle. And they wonder whether you will be pulled in one direction or another.
Here is what they don’t understand: Turkey’s greatness lies in your ability to be at the center of things. This is not where East and West divide – it is where they come together. In the beauty of your culture. In the richness of your history. In the strength of your democracy. In your hopes for tomorrow."

He definitely has a point. Personally, I don't find the "Bridge" metaphor that is given to our country by many people satisfying enough. I think we should consider ourselves as the "Center" between the West and the East with a growing economy, a peacemaker role in the region, and a real democracy.

2009-04-03T20:04:00.000-04:00

CDC - Centers for Disease Control and Prevention

Outbreak Notice

The Center for Disease Control has issued a medical alert about a highly contagious, potentially dangerous virus that is transmitted orally, by hand, and even electronically.

This virus is called Weekly Overload Recreational Killer (W.O.R.K.). If you receive W.O.R.K. from your boss, any of your collegues or anyone else via any means whatsoever - DO NOT TOUCH IT!!! This virus will wipe out your private life entirely. If you come into contact with W.O.R.K. you should immediately leave the premisses.

Take two good friends to the nearest liquor store and purchase one or both of the following antidotes:

W.O.R.K. Isolating Neutralizer Extract (W.I.N.E.)
Bothersome Employer Elimination Rebooter (B.E.E.R.)

Take the antidote repeatedly until W.O.R.K. has been completely eliminated from your system.

You should immediately forward this medical alert to five friends. If you do not have five friends, you have already been infected and W.O.R.K. is controlling your life.

Paulo Coelho, bir arkadaş ve ben / Paulo Coelho, a friend and myself

2009-03-15T23:59:00.012-04:00

Neden sürekli Web 2.0 kavramıyla ilgili yazıyorum?
Az önce güzel bir örnekle anlatabileceğim bir sahne çıktı karşıma:

9 yaşındayken okuduğum Simyacı'nın yazarı, ben ve "dünyayı değiştirme" fikrine kafayı takmış bir arkadaşım, enteresan bir şekilde aynı sitede buluştuk. Yukarıda gördüğünüz resim, o anki ekranımı gösteriyor (Eğer yeterince hızlı davranırsanız siteye giderek kendiniz de görebilirsiniz).

İlginç olan, arkadaşım diye bahsettiğim bu kişiyle hayatımda yüz yüze 2-3 defa karşılaşmış olmama rağmen son günlerde internette tesadüfen karşılaşıp durmamız. Ne demek "internette tesadüfen karşılaşıp durmak"?
Twitter'da olduğunu öğrendiğimde en son paylaştığı videoyu, yakın zaman önce benim blogumda da gördünüz. Arkasından bu arkadaşın websitesine gittim ve oradan çok güzel başka siteler keşfettim. Sayfasında yer alan "Hayatımdaki en kritik anlardan bazılarının özü, insanlarla yaptığım basit sohbetlerde yatıyor" sözü, benim için ilham kaynağı oldu. Az önce favori kitap anlayışımızın birbirine ne kadar yakın olduğunu fark ettim.
Ve bu "karşılaşma"ların hiçbiri doğrudan iletişim yolları (e-posta, anında mesajlaşma, sohbet vs.) ile olmadı, gene de her biri benim için küçük ve güzel bir tecrübeydi.

Ve bunların hepsini, Web 2.0 adı verilen teknolojiler bütününe borçluyum.

---
Why do I keep writing about Web 2.0?
I just had a good example to explain it:

The author of The Alchemist (which was a book I read when I was 9), a friend who is obsessed with the idea of "changing the world", and myself somehow met on a website. The screenshot above is from that moment (You can see it yourself in the website as well, if you're fast enough).
The interesting thing is that I keep virtually running into this person that I call a friend, even though I have seen him 2 or 3 times face-to-face in my life. But what does "I keep virtually running into this person" mean"?

Lately in my blog, you've seen a video he shared on Twitter. Then I saw his website and discovered some other very cool websites there. His words "Some of the most crucial moments in my life boil down to simple talks." inspired me. And I just realized how similar our understanding of favourite books are.

And none of these "encounters" happened through a direct way of communication (e-mail, instant messaging, chat, etc.), and still all were small and nice experiences for me.

And I owe all of these to the collection of technologies known as Web 2.0.

Making Web 2.0 work in increasing the effectiveness of organizations

2009-03-06T20:44:00.001-05:00

McKinsey Quarterly published another article on Web 2.0 this month. It is called Six ways to make Web 2.0 work. Not surprisingly, it's focused on businesses.

On the 4th bullet point, there is a recommendation that I find quite useful:

"Appeal to the participants' egos and needs—not just their wallets:

... a professional-services firm tried to use steady management pressure to get individuals to post on wikis. Participation increased when managers doled out frequent feedback but never reached self-sustaining levels"

I remember trying the same method (and facing the same challange) while I was working as a VP in AIESEC in Turkey Member (or, National) Committee in the Spring of 2008. We aimed to adapt wikis as the main instrument for knowledge management transition between Executive Boards that change each year. I was calling and sending e-mails to responsible people in Local Committees and reminding them to update their wikis, when they fail to do so by the deadline. Apparently, that was not the most effective management technique.

Let's read on:

"A more effective approach plays to the Web's ethos and the participants' desire for recognition: bolstering the reputation of participants in relevant communities, rewarding enthusiasm, or acknowledging the quality and usefulness of contributions."

I experienced this when I was working for the global virtual support team of Talent Management Unit 07/08. Since the team had to work virtually throughout the year, wikis and forums were our main channels of communication, rather than e-mails. And the thing that motivated me the most was our chair's recognition of good work. And for me, that didn't even have to be public, a private e-mail or an IM chat about my performance and some feedback (either positive or negative) was mostly enough.

I support the idea that a combination of both leadership and management will be even more required in organizations in the era of Web 2.0.

Basitlik İhtiyacı

2009-03-02T16:04:00.002-05:00

Şu lafı duymaktan size de gına geldi mi?

"Gittikçe karmaşıklaşan dünya"

Ne yazık ki bu cümleden bize gına gelmiş olması, onun gerçekliğini azaltmıyor. Peter Senge'nin dediği gibi, hayatı düz bir çizgi üzerinde birbirine "sebep-sonuç ilişkileri" ile bağlı bir olaylar dizisi olarak görmek için artık çok geç. Gerçekten karmaşık bir dünyada yaşıyoruz ve bu da olayları karmaşık "sistem düşünceleri" çerçevesinde değelendirmemizi gerektiriyor. Ama en önemlisi, bu düşünceleri somutlaştırdığımızda, yani onları birisiyle paylaştığımızda, bir plana çevirdiğimizde ya da eyleme dönüştürdüğümüzde, yeniden basitleştirmesini bilmek.

"İşleri Sadeleştirme" konusunda en mükemmel örnek olmadığımı kabul ediyorum. (Yukarıdaki paragraf dahi yeterince "karışık" :) ) Evet, kendimi geliştirmeye çalıştığım alanlardan biri de bu. Neyse, konu ben değilim.

Söyleyeceğim şuydu: Dünya karmaşıklaştıkça, bizim için "basitlik ihtiyacı" da bir o kadar önem kazanıyor.

İnternete bu basitlik ihtiyacına karşı verilmiş çok güzel cevaplar var:

Google'ın her türlü ürününe bakın. Hepsinin temel özellikleri: Sade tasarım, basit kullanım, etkili sonuçlar.
Commoncraft Show – izlemesi en eğlenceli öğretici videoları yapan, iki kişiden oluşan (karı-koca :) ), süper bir şirket.
Son birkaç gündür sosyal medyada çok poplülerleşen ve daha da popülerleşecek gibi görünen, Küresel Krizi basit bir ve görsel bir dille anlatan The Crisis of Credit Visualized videosu. Ve daha az "basit" olduğu için daha az bilinirlik kazanmaya mahkum benzerleri.

Eminim bunlar gibi "n" tane daha örnek bulunabilir.

(Dipnot: Üretim Yönetiminde "Yalın üretim / 6 Sigma" tarzı kavramların bu kadar yoğun ilgi görmesi, bence buna dayanıyor. Artan karmaşıklık, beraberinde artan maliyet getiriyor. "Tedarik Zinciri Yönetimi" kavramının "Üretim Yönetimi" kavramının giderek yerini alıyor olmasını da, Sistem Düşüncesine yönelik artan ihtiyaçtan kaynaklandığını düşünüyorum.)

(Dipnot 2: Aklıma AIESEC'ten de iki örnek geldi:

Bu dönemin [08/09]Uluslararası AIESEC Başkanı Juan'ın internet günlüğünün ismi: Building Success from Simplicity!
Bizim TMU 07/08 sloganımız: "Simple Ways to Empower Talent" ;) )

Blogger'da görünüm problemi

2009-03-01T23:46:00.004-05:00

Sevgili okuyucularım,

Son birkaç gündür blog'um bir garip görünüyor, farkındayım. En soldaki "widget"larım sayfanın en altına gitmiş durumda. Bu sorun anladığım kadarıyla sevgili hizmet sağlayıcımız Blogger'dan kaynaklanıyor. Son birkaç gündür bu durumu da mazeret bilerek tasarımda değişiklik yapmayı planlıyordum, ama Blogger Yardım Forumu'nda da görebileceğiniz gibi, Blogger üzerinde varsayılan şablonların dışında bir şablon yükleyemiyoruz bu aralar (böyle bir hata söz konusu). Şu an anladığım kadarıyla benim gibi madur olmuş n sayıda blogger var.

Nasıl çözüleceğini bilen varsa, bana mail atsın veya yorumlara yazsın lütfen.

Barack Obama, Ottawa'daki Türk'ü ziyaret edince / When Barack Obama visits the Turk in Ottawa

2009-02-26T10:00:00.005-05:00

Birçoğunuzun bildiği gibi, Kanada'nın başkenti Ottawa'da yaşıyorum şu an.

Geçtiğimiz hafta, Barack Obama burayı ziyarete gelmiş. Beni görmek istediği haberi geldi, ama o aralar biraz rahatsız olduğum için buluşamadık. Onun yerine buradaki diğer Türk'lerle tanışabileceği mesajını ilettim kendisine. Sağolsun beni kırmadı. Hazır şehir merkezindeki Türk hediyelik eşya satan dükkana gelmiş iken, diğer etnik dükkanlara da uğramayı unutmamış.
Düşünceli adam vesselam.

-----------------

As many of you know, I currently live in Canada's Capital, Ottawa.

Last week, Barack Obama came to visit here. I received his message that he wanted to see me, but we unfortunately couldn't make it as I was not feeling very well then. I recommended him to meet with other Turks here instead. He never turns me down. He also stopped by some other ethnic shops while he was visiting the Turkish souvenir shop.
Such a thoughtful guy.

My Generation

2009-02-22T18:10:00.006-05:00

Lost Generation

Thanks to my friend Jarda for sharing this on his Twitter.

Kebek Kış Festivali / Quebec Winter Festival

2009-02-18T01:13:00.006-05:00

Bir önceki hafta sonu Quebec (Türkçe'si Kebek)'teydim.

Kısaca rotamız:

Cuma akşam Quebec için diğer 2 Brezilyalı stajyer'le yola çıkış. Laval Üniversitesi'ne varış ve diğer AIESEC'lilerle buluşma, tanışma.
Cuma akşam buz üstünde balık tutma (çizgi filmlerde gördüğümüz, donan nehir üzerinde daire şeklinde açılan bir delikten balık tutmanın, nispeten, modern yolu) ve gençlerle eğlence.
O gün tanışılan AIESEC'li bir arkadaşın evinde konaklama.
Cumartesi günü sabahtan başlayan şehir turu. Öğlen Kanada'ya özel Poutine yeme.
Quebec Kış Festival'ini gezme, eğlenme, aktivitelere katılma.
Cumartesi akşam Parade'i izleme -bizdeki ışıklı alaylar olur ya 29 Ekim'de fln, onun daha janjanlısı :P
Cumartesi gece bir pub'a gidip daha fazla AIESEC'liyle tanışma. Önceki gece kalınan evde kalma.
Pazar sabah bir AIESEC'li arkadaşın evinde kahvaltı. Arkasından Montreal'den gelen AIESEC'lilerin arabasına takılarak Montreal'e gitme :)
Akşam küçük bir "Eski Montreal" gezisi. Buz pateni yapma :)
Gece, tesadüf eseri kendini içinde bulduğun Nargile Kafe'de, Levent Yüksel ve Duman eşliğinde iki Brezilyalı'ya uygulamalı Türk Kültürü dersi verme. (şaka yapmıyorum :) ).
Pazartesi sabah hızlı bir Montreal Şehir Merkezi turundan sonra ayarlanılan carpool ile Ottawa'ya geri dönüş.

Fotoğraflar için sizi Facebook Fotoğraf Albümüme bekliyorum.

16 Şubat Pazartesi öğleden sonra Ottawa'ya döndüm. Hedefim biraz fazla mesai çalışmaktı (Pzt tatildi çünkü burada). Ama anca ev işlerimi bitirebildim; bulaşık çamaşır vs.. Ertesi gün uyandığımda da biraz boğazım ağrıyor gibiydi, o yüzden evden çalıştım. Günün ortasında patron beni zorla bilgisayarımı kapatmaya ve dinlenmeye ikna etti: "Şimdi o bilgisayarı kapatıyorsun ve doğruca yatağa gidip dinleniyorsun! Bak anneni araraım sonra!" şeklinde.

Şimdi iyiyim çok şükür. Benical, vitamin ve Advil yüklemesi işe yaradı. Aynı zamanda kendi üzerimde alternatif tedavi yöntemleri de denemeyi de ihmal etmedim tabii ki :P

----------
Hey everyone,

Today I don't feel like translating what I've written above :(
Basically it's the summary of my trip to Quebec & Montreal last weekend.
Good news is that all the photos on Facebook have English descriptions :)

Enjoy!

"Kayıtlardaki sürpriz... Davos bandını yeniden izleyince"

2009-02-04T02:02:00.004-05:00

Can Dündar, 4 gündür yazmak istedigim ama "Nasil biraraya getirsem?" dedigim her seyi yazmis.
İyi okumalar...

Kayıtlardaki sürpriz... Davos bandını yeniden izleyince
3 Şubat Salı 2009
Televizyonda tartışma programı yöneten biri olarak, farklı görüşten konuklara adil davranma zorunluluğunu ve ateşli bir tartışmada eşit süre ilkesine sadık kalmanın zorluğunu iyi biliyorum.
Bu gözle, Gazze oturumunu Davos’un resmi sitesinden bir kez daha, dikkatle izledim.
Gözlemlerimi aktarayım:

Planlı bir çıkıştı
1) Paneli Türkiye istemiş. Erdoğan’ın hem dünyaya hem de “içeriye” yönelik bir çıkışı önceden planladığı anlaşılıyor.
2) Oturumu, Dünya Ekonomik Forumu Başkanı Schwab’ın yönetmesi planlanmış. İki gün önce Ignatius adı ortaya çıkmış. Türkiye itiraz etmiş, ama üstelememiş. Erdoğan’ın ilk hatası, hakkaniyetinden emin olmadığı bir moderatörle yola çıkması...
3) İkinci hata; süre... Böyle netameli bir konu ve önemli konuklar için 1 saat, çok az...
4) Genelde âdet, konukları ilk turda kısa konuşturmak, ikinci turda birbirlerini yanıtlamaları için yeniden söz vermektir. Moderatör öyle yapmadı; ilk turda uzun konuşmalarına fırsat verdi; tartışmaya zaman bırakmadı.

Süre hesabı yanlış
5) Erdoğan, moderatörü haşlarken “Peres 25 dakika konuştu, ben 12 dakika konuştum” demişti.
Kronometreyle ölçtüm. Durum şu:
Ban Ki-moon 7 dakika 20 saniye konuşmuş.
Erdoğan 16 dakika konuşmuş.
Amr Musa 12 dakika 45 saniye konuşmuş.
Peres 21 dakika konuşmuş.
Yani Erdoğan kendi konuşma süresini olduğundan 4 dakika az, Peres’inkini ise olduğundan 4 dakika çok söylüyor.

8 tane “One minute”
6) Peres’in kendisini eleştiren diğer 3 konuşmacıya birden cevap vermeye çalıştığı düşünülürse bu süre adil sayılır.
7) Oturum tam 1 saatte tamamlanıyor. Moderatör, “Bu tartışma gece boyu sürebilir” diyerek kapatırken, Erdoğan söz isteyince, koluna dokunarak (evet, ilk o dokunuyor) engellemeye çalışıyor. Bunun üzerine Erdoğan da onun kolunu tutarak “one minute”lere başlıyor. Ve 8 kez (saydım; tam sekiz kez) “Bir dakika” diyerek söz istiyor.
8) Ama “1 dakika”da kalmıyor. 1.5 dakika konuşup önündeki kâğıtları açınca, moderatör “Süremiz doldu” diye uyarıyor. “Sözümü kesmeyin” diyor
Erdoğan ve 2 dakikayı buluyor. Ignatius’un eli o zaman omuza konuyor. Erdoğan bu kez ona patlıyor. Ve 3 dakika sonunda duruyor.

Tercümedeki eksik
9) Gelelim asıl sürprize:
Bandı İngilizce izleyince simültane tercümanın belki telaştan, belki diplomatik bir skandala engel olmak için bazı sert sözleri atladığı ya da dozunu düşürdüğü anlaşılıyor.
Mesela Erdoğan Peres’e, “Sesin yüksek çıkıyor. Sesinin çok yüksek çıkması bir suçluluk psikolojisiyledir” diyor. Çeviri şöyle:
“Çok güçlü bir sesiniz var. Belki de kendinizi biraz suçlu hissettiğinizden sesiniz güçlü çıkıyor.”
Erdoğan’ın “Siz insan öldürmeyi iyi bilirsiniz” sözü tercüme edilmemiş.
“Benim için Davos bitmiştir” sözü de...
Dolayısıyla, Peres ve Türkçe bilmeyen dünya, Erdoğan’ın diklenişini bizimle aynı dozda hissetmemiş.
10) Son bir gözlem:
Erdoğan paneli terk ederken Arap Birliği Genel Sekreteri Amr Musa onu ayakta tebrik ediyor, sonra da peşinden gitmeye teşebbüs ediyor. Tam gidecekken BM Genel Sekreteri’nin “Gel otur” işaretiyle koltuğuna dönüyor.
Futboldaki gibi, bazı pozisyonlarda kimin kime faul yaptığı, hakemin nerede şaştığı, bandı başa sarıp yeniden izleyince daha iyi anlaşılıyor.

Kaynak: http://www.milliyet.com.tr//Yazar.aspx?aType=YazarDetay&ArticleID=1054861&AuthorID=75&Date=03.02.2009&b=Davos%20bandini%20yeniden%20izleyince...&a=Can%20Dundar

Web 2.0 dünyasından son gelişmeler! / Latest news from the world of Web 2.0!

2009-01-30T00:26:00.000-05:00

Delicious'a eklediğim son iki siteye bakmanızı tavsiye ederim:
1. fizy.org
2. GetSatisfaction.com
İkisinin de hakkında uzun uzun yazacaktım ama haberlere göz atınca motivasyonum gitti.
Siteler süper o ayrı (ve gittikçe popülerleşecekler, bakın bunu da buraya yazıyorum).
------
I recommend you to check out the last two web sites I just added to Delicious.
1. fizy.org
2. GetSatisfaction.com
I planned to write a long post about both of them, but I lost my motivation after having a look at the news again (the war in Middle East, etc).
The sites are cool though -and will get much more popular as the time goes by.

AIESEC & Trends

2009-01-29T22:38:00.008-05:00

(Source)
Speaking about trends... Don't you think this figure is interesting?

It basically shows the number of searches on a given keyword, in this case "AIESEC".

It's like these masses of students, searching for AIESEC on a half-a-yearly basis.

---
(Kaynak)
Trendlerden bahsetmişken... Sizce de yukarıdaki grafik ilginç değil mi?

Genel olarak belirli bir sözcüğün (bu örnekte, AIESEC) zaman boyunca kaç kere arandığını gösteriyor.

Sanki 6 aylık periyotlarla "AIESEC nedir?" diye dolaşan öğrenci kitlelerini gösteriyor adeta.

Blog dünyasındaki trendler ve... bir tesadüf(?) / Trends in the blogsphere and... a coincidence(?)

2009-01-29T21:43:00.006-05:00

Yukaridaki Trending Topics (Trendi Yükselen Konular) tablosu, bugün blogcatalog.com'dan alındı.
Bence biraz gizli ama çok önemli bir mesaj veriyor bu tablo, bu yüzden biraz dikkatli bakılmayı hak ediyor.

"Chinese New Year"ın orada olması anlaşılır, 3 gün önceydi.
"Lost", hep trendde olan bir konu.

Diğerlerinin ise ortak bir yanı var.
En azından bence.

------
The Trending Topics table above has been taken from blogcatalog.com, today.
I think it deserves a careful look as it gives a very important message, though it's a little hidden.

"Chinese New Year" - understandable, it was 3 days ago.
"Lost" - always a trendy topic.

The rest, have something in common.
Or at least I think so.

Blogs -in plain English

2009-01-29T10:11:00.005-05:00

Blogs in plain English

***
I strongly recommend you to check other videos of Common Craft either on their YouTube Channel or their website.

(click here if you can't access YouTube)

İnternette izlerimi takip etmek

2009-01-15T21:57:00.010-05:00

Son zamanlarda Blog'umun hızının düştüğünü söyleyenler oldu.

Aslında düşündüm de, bazen "Ya bırakın kardeşim, benim yazdıklarımı ne okuyacaksınız? İnternette dünya için yapabileceğiniz milyon tane şey var, onlara baksanıza.. Ne bilim, storyofstuff.com'a bakın, köşe yazısı okuyun, Madness of My Mind'a üye olun, sorumlu turizm yapın, Kuantum Fiziği'nin hayatınızı nasıl değiştirebileceğini öğreten belgeseller izleyin, vs" diyesim geliyor.

Kısacası, "kendimden" çok fazla şey paylaşma modunda olmadığım zamanlar, daha anlamlı bulduğum şeyleri paylaşma moduna giriyorum sanırım.

Tabii bunları düşününce, elinizin altında var olan o "milyon tane" şeyin arasından benim blogumu tercih eden siz sevgili okuyucularıma haksızlık etmiş gibi hissediyorum kendimi. Ama yapmaya çalıştığım bu değil ki! Aslında derdim şu:

İnsan bir tanıdığının blogunu neden okur? Hani "Hayatı nasıl gidiyor, bir ziyaretine gitsem bana nelerden bahseder?" gibi sorulara sanal bir cevap bulmak için... İşte aslında ben de, bloguma yazmadığım zamanlarda dahi, internette arkamda izler bırakıyorum. Ve bu izleri takip edenler, o dönemde benim neleri takip ettiğimi, beraber bir kahve içmeye gitsek sizinle paylaşmak istediğim şeyleri öğrenebilirler.

Bu "iz"lerden kastım nedir? Örneğin beğendiğim bir sayfayı Facebook profilime bağlantı vererek, burada hakkında bir yazı yazarak ya da del.icio.us'a ekleyerek paylaşabilirim. Ya da Google Reader'da haber okurken beğendiğim yazıları oradan tek tuşla (hatta kenarına kendimden notlar ekleyerek) arkadaşlarımla paylaşabilirim. İnternette "paylaşmanın" binbir türlü yolu var! Sorun ise, bunların hepsinin internetin farklı köşelerine dağılmış olması.

Şimdiyse en heyecanlı kısmı geliyor: Son zamanlarda yakın çevreme sıkça bahsettiğim yeni Web 2.0 çılgınlığı friendfeed, bunların hepsini bir araya getirebiliyor. Türkiye'de yaygınlaşması için hala biraz zaman var, ancak katılımcı interneti seven kitlenin er ya da geç üye olması bence kesin gibi bir şey.
Bu arada sırf sizin için, friendfeed sayfamı herkese açık yaptım. Yani feed'imi görebilmek için siteye üye olmanıza gerek yok. Blog'umda kenarda göreceğiniz "friendfeed badge" kutucuğundan "View my feed"e tıklayarak ya da http://friendfeed.com/ytasliel adresini ziyaret ederek "internette bıraktığım izleri" takip edebilirsiniz. Hatta bir kısmı ilginizi bile çekebilir :)

PS: Aranızda merak edenler olabilir, siz sormadan ben söyleyeyim: Hayır, friendfeed'den para almıyorum :) Sadece projeye güveniyorum çünkü arkasındaki fikir çok güçlü ve ileride gittikçe artan bir ihtiyaca cevap verecek. Güvenimin bir başka sebebi de, şirketin fikir babaları ve yöneticilerinin Google'dan ayrılan insanlar olması. Gmail, Google Maps gibi ürünleri geliştirmiş insanlardan bahsediyoruz yani!

Gecikmeli Yeni Yil Mesaji :) / Belated New Year Message :)

2009-01-05T13:11:00.006-05:00

Herkese selam,

Gecikmeli Yilbasi tebrik mesajimi gormek icin lutfen asagidaki baglantiya tiklayin.
http://www.arcelik2009.com/display.aspx?kod=P3CCSDKA5T68DXL0RZ75
Bunu yazarken gene milliyetci duygularim kabardi, asagiya Arcelik Avrupa'nin Dayanikli Tuketim Mallari sektorundeki en iyi sirketi diye yazdim. Yerler belki.

-----

Hello folks,

Please see my belated New Year message by following the link below.
http://www.arcelik2009.com/display.aspx?kod=06G76UXI1IL6AJK46MGT
It's sponsored by Arcelik, the best company in the Durable Consumer Goods sector in Europe.

Yilbasinda Istanbul'da olacagim! / Visiting Istanbul for the New Year!

2008-12-23T12:51:00.008-05:00

Bugün Kanada'daki bu yıl geçireceğim son gün! Yarın hayırlısıyla Kanada saatiyle (GMT -5:00, yani Türkiye -7:00 :) ) sabah buradan yola çıkacağım ve ertesi gün (25 Aralık Perşembe) sabahı Türkiye'de olacağım. 4 Ocak'ta da dönüyorum

Dönmeden özellikle İstanbul'da olanlarla bir görüşmek istiyorum. Şu an planladığım tarih 2 Ocak Cuma akşamı. Mekan, saat gibi detaylar belirlenir, haberleşiriz ;)

Bu arada buralarda günler nasıl geçiyor diye merak edenler, bir AIESEC Stajyeri/iş arkadaşımın hazırladığı şu kısa sunuma göz atabilirler.

Bir de unutmadan -yeni Web 2.0 çılgınlığımız: friendfeed.com. Diğer bütün Web 2.0 araçlarını bir araya getiriyor (Facebook, Blog, Google Reader, Twitter, vs) ve kullanması çok kolay, bu yüzden hayatı da kolaylaştırıyor. En iyisi siz siteye üye olun, Facebook uygulamasını da ekleyin, o zaman otomatik arkadaş oluyoruz zaten (eğer Facebook'ta zaten arkadaş isek). Gerisini kendisi hallediyor.
Kehanetim bunun da Facebook gibi çok büyüyeceği, ancak büyümesi için diğer Web 2.0 hizmetlerinin biraz daha yaygınlaşması gerekiyor. O yüzden tahminim 2009 sonuna doğru üniversite gençliğinin büyük kısmının ff kullanıcısı olacağı yönünde.
Beni yakından tanıyanlar, Facebook'un Türkiye'de nasıl patlayacağıyla ilgili fikirlerimi duymuşlardı (yanlış hatırlamıyorsam 2008 başlarıydı). Bakalım ff ile ilgili kehanetim de tutacak mı?

Herkesin yeni yılı kutlu olsun!

---

Today is my last day of 2008 in Canada! Tomorrow morning (Canada time, or GMT - 5:00, 0r Türkiye -7:00 :) ) I will depart from Ottawa and insallah arrive to Istanbul the next morning (25th December Thursday). I will come back on 4th January, 2009.

Before coming back, I want t0 meet with whoever is in Istanbul, probably on 2nd January Friday night. Details such as time and location will be specified, we'll be in touch ;)

By the way, those who are interested in how my life is going on here can have a look at this short presentation that one of my colleagues/AIESEC-intern-friends prepared.

Ah, and before I forgot - our new Web 2.0 craziness is friendfeed.com. It brings all the other Web 2.0 tools (such as Facebook, Blogs, Google Reader, Twitter, etc), and it's very easy to use, so it makes life easier. Just be a member of the site, and add the Facebook application, and we'll be automatically friends (if we're already friends on Facebook). It handles the rest.
My prophecy about this is that it will grow just like Facebook, but it requires people to use other Web 2.0 services first. So I guess by the end of 2009, a big portion of university youth will be a user of ff.
Those who know me well, had heard about my ideas on how fast Facebook will spread in Turkey (I guess it was in early 2008). Will my prophecy about ff will be true?

I wish all of you a very happy new year!

Photos from Toronto'dan Fotoğraflar

2008-11-21T00:32:00.003-05:00

Toronto fotoğrafları Facebook'a taze yüklenmiştir.

Aslında yazmak da istiyordum ama bu aralar işler yoğunlaştı. İlerleyen günlerde de büyük ihtimal motivasyonumu yitireceğim için çok geç olmadan fotoğrafları yükleyeyim dedim.

Yani yazının garantisi yok ama, fotoğraflar için lütfen Facebook profilimi ziyaret edin ya da şöyle buyrun.

---

Photos of my trip to Toronto have been freshly uploaded.

I wanted to post an entry as well, but my work schedule turned out to be quite packed nowadays. Since I will most probably lose my motivation to write in the coming days, I wanted to upload the pictures right away.

So there is no guarantee for a post, but for the photos please visit my Facebook profile or follow me this way.

Back from Toronto, news here soon ;)

2008-11-16T23:48:00.000-05:00

Toronto'dan dondum, haberler yakında burada ;)

Toronto

2008-11-14T16:07:00.003-05:00

Bu hafta sonu Toronto'da olacağım. Ne kadar internet erişimim olur bilmiyorum, o yüzden bana ulaşamazsanız şaşırmayın :)

Sevgiler :)

----

I'll be in Toronto this weekend. I don't know if I will have internet access, so don't worry if you can't reach me :)

Take care :)

What Remembrance Day in Canada made me think / Kanada'da Anma Günü'nün getirdikleri

2008-11-12T21:00:00.007-05:00

I still know a little about Canadian history. I know, though, that yesterday (November 11th) was Remembrance Day in Canada.

Let's see what the Sunday Telegraph (thanks for the link, Emily) wrote about Canadian martyrs and this country's role in the international area, back in April 2002:

LONDON - Until the deaths last week of four Canadian soldiers accidentally killed by a U.S. warplane in Afghanistan, probably almost no one outside their home country had been aware that Canadian troops were deployed in the region. And as always, Canada will now bury its dead, just as the rest of the world as always will forget its sacrifice, just as it always forgets nearly everything Canada ever does.

Reading this paragraph over and over again gives me a complex mixture of feelings.
First of all, it disturbs me. Canada, such an idealistic country that almost dedicates itself to have the highest living standards in the world, makes such big sacrifices.

Then it makes me think of my own country -Does the world know the sacrifices that my ancestors made to defense their own country? What about all our martyrs of the southeastern borders area that have fought against terrorists!? What about our soldiers we lost in NATO forces in Korea?

Well, these two countries might not be known around the world, but tell me, which country is known anyway? In his book Confessions of an Economic Hit Man, John Perkins writes about how he pulled the trigger against the economies of different countries around the world, those of which are mostly from Latin America.

There are so many things going on in this world, yet we know so little of them.
Or maybe we know the ones that are shown to us, the ones that we see. What is the picture you think of when you hear about "the terrorist attacks?". When I hear it in English, I think of 9/11.
The world knows what the USA shows it, and the USA shows the world what matters to itself. And that makes sense. Any entity with such powers would do the same.

I got into so deep thoughts while writing this post... I start to feel confused.

As Turkish people, we love talking about how the rest of the world make plans about our country (then we subconsciously blame others for still not being able to move from an "emerging market/developing country" level to a "developed country" level). I think with Canada, the situation is just the opposite. They take such a big part in shaping the world's history, but still (rightfully) they complain that nobody cares.
On the other hand, it looks like it's not that only Canada is ignored. Pretty much, no other country outside the US (except China nowadays, which has its own HUGE problems) is given that much of an attention. (And considering that US is around for only the last couple of centuries, [sorry friends from US, but] I really question how much they deserve it. My questioning wouldn't change much, though. Apparently it deserves this so that it's residents live in such a wealth.)

I don't know how to finish this post. I didn't have a point in mind when I started writing it. But it gave me a good food for thought. Oh, I remember, I had one actually: that the world is not a perfect place, and it's not always just. That's why we, as responsible world citizents (and yes, you are included as you kept reading such a [probably] boring post [for many people] until here) should strive to make a change in the world.

-------------------------------------------

Kanada tarihi hakkında hala çok az bilgim var. Gene de, dünün (11 Kasım) Kanada’da Anma Günü (Remembrance Day -üzgünüm bu konuyla ilgili düzgün Türkçe yazı bulamadım internette, tam Türkçe karşılığının da “Anma Günü” olduğundan emin değilim -ç.n.) olduğunu biliyorum.

Bakalım Sunday Telegraph (Bağlantı için arkadaşım Emily'ye teşekkür ediyorum) Kanadalı şehitler ve bu ülkenin uluslararası alandaki rolü ile ilgili, 2002 Nisanı'nda neler yazmış:

LONDRA - Geçen hafta Afganistan’da 4 Kanadalı askerin bir Amerikan savaş uçağı tarafından yanlışlıkla öldürülmesinden sonra, muhtemelen şehitlerin kendi ülkelerinin dışındaki kimse bu bölgede Kanada askerlerinin varlığından haberdar değildi. Ve her zaman olduğu gibi, Kanada şimdi ölülerini gömecek; aynı her seferinde bütün dünyanın Kanada’nın yaptığı fedakarlığı unuttuğu gibi, aynı bütün dünyanın onun yaptığı hemen her şeyi her zaman unuttuğu gibi...

Bu paragrafı tekrar tekrar okumak, karmaşık duygular hissetmeme neden oluyor.

Her şeyden önce, beni rahatsız ediyor. Kanada gibi, neredeyse kendini dünyanın en yüksek yaşam standartlarına sahip olan ülke olmaya adayacak denli idealist bir ülke, bu kadar büyük fedakarlıklar yapıyor.

Sonra kendi ülkemi düşündürtüyor bana. Dünya benim atalarımın kendi vatanlarını savunmak için katlandığı fedakarlıkları biliyor mu? Peki ya güneydoğu sınırımızda teröristlere karşı verdiğimiz bütün o şehitlerimizi!? Ya Kore’de NATO birliklerinin içinde kaybettiğimiz askerlerimizi?

Tamam, Türkiye ve Kanada dünyada yeterince bilinmiyor olabilir, peki bana söyler misiniz, hangi ülke biliniyor ki? John Perkins, Bir Ekonomik Tetikçinin İtirafları adlı kitabında, başta Latin Amerika ülkeleri olmak üzere dünyanın farklı ülkelerinin ekonomilerine karşı tetiği nasıl çektiğini anlatıyor.

Biz çok azını biliyor olmamıza rağmen, dünyada dönen o kadar çok şey var ki.

Ya da belki de biz sadece bize gösterileni biliyoruz, yani gördüklerimizi. “Terörist saldırılar” deyince aklınıza hangi resim geliyor? Bu kalıbı İngilizce duyduğum zaman, benim aklıma doğrudan 11 Eylül saldırılarının resmi geliyor. (Türkçe duyunca, ülkemizde de ne yazık ki terör olması ile alakalı olacak, patlayan bombalar geliyor ilk başta -ç.n.). Dünya, Amerika kendisine ne gösterirse onu biliyor; Amerika da dünyaya sadece kendisi için önemli şeyleri gösteriyor. Aslında bu da mantıklı. O kadar güce sahip olan her kurum aynı şeyi yapardı herhalde.

Bu yazıyı yazarken o kadar derin düşüncelere daldım ki... Kafam karışmaya başladı.

Biz Türkler, dünyanın geri kalanının bizim hakkımızda nasıl planlar yaptığından bahsetmeye bayılırız (böylece bilinçaltımızdan “büyüyen pazar/gelişmekte olan ülke” konumundan “gelişmiş ülke” seviyesine gelemeyişimizin suçunu başkalarına atmış oluruz). Sanıyorum Kanada’da durum tam tersine dönmüş. Dünya tarihinde bu kadar büyük yer almış olmalarına rağmen, hala (haklı olarak) kimsenin kendilerini kale almadığından şikayetçi oluyorlar.

Öte yandan, görünüşe göre tek göz ardı edilen Kanada değil. Aslında dünyada (bugünlerde, kendine özgü DEV sorunları olan Çin dışında) Amerika haricinde hiçbir ülkeye o kadar da bir önem verildiği yok. (Ki ABD’nin sadece son birkaç yüzyıldır ortalarda olduğunu düşünürsek [Amerikalı arkadaşlarımdan özür diliyorum ama,] ülke olarak gerçekten bunu ne kadar hak ettiğini sorguluyorum. Gene de benim sorgulamam çok bir şey değiştirmiyor. Anlaşılan hak ediyor olmalılar ki, ülkenin sakinleri bu kadar zenginlik içinde yaşıyor.)

Bu yazıyı nasıl bitireceğimi bilmiyorum. Yazmaya başlarken kafamda çok bir şey yoktu. Ama düşünmek için güzel bir malzeme oluşturdu. A hatırladım, şey vardı: Dünya kusursuz bir yer değil, ve her zaman adil de değil. Bu yüzden bizim, sorumlu dünya vatandaşları olarak (evet,bir çok insan için muhtemelen bu kadar sıkıcı sayılabilecek bir yazıyı buraya kadar okuduğunuz için, siz de bu sınıfın içine giriyorsunuz) dünyada bir fark yaratmak için sürekli bir uğraşı içinde olmamız gerekiyor.

Sıradan bir mucize / An ordinary miracle

2008-11-07T20:18:00.006-05:00

İnsan evinden ne kadar uzaklaşırsa, kendisine o denli yakınlaşıyor.
Kendisine yaklaştıkça, hayat da ona yaklaşıyor.
The further you get away from home, the closer you get to your own self.
As you get closer to yourself, so does life.

Ordinary Miracle

It’s not that unusual
O kadar da sıradışı değil
When everything is beautiful.
Her şey bu kadar güzelken.
It’s just another ordinary miracle today.
Bugün, sadece başka bir sıradan mucize.

The sky knows when its time to snow,
Kar ne zaman yağacığını bilir,
Don’t need to teach a seed to grow.
Tohuma büyümeyi öğretmek gereksiz
It’s just another ordinary miracle today.
Bugün, sadece başka bir sıradan mucize.

Life is like a gift they say
Hayat hediye gibi, derler
Wrapped up for you everyday;
Her gün senin için sarılmış;
Open up and find a way
Aç ve kendine bir yol bul
To give some of your own.
Başkalarına da verebilmek için

Isn’t it remarkable?
Bu olağanüstü değil mi?
Like every time a rain drop falls,
Her yağmur damlasının düşüşü gibi,
It’s just another ordinary miracle today.
Bugün, sadece başka bir sıradan mucize.

Birds in winter have their fling
Kışın gençlik çılgınlıklarını yapar kuşlar
But always make it home by spring.
Gene de bahara evi bulurlar.
It’s just another ordinary miracle today.
Bugün, sadece başka bir sıradan mucize.

When you wake up everyday
Her sabah uyandığında
Please don’t throw your dreams away;
Lütfen düşlerini kenara atma;
Hold them close to your heart
Kalbine yakın tut onları
Cause we’re all a part
Çünkü hepimiz parçalarıyız
Of the ordinary miracle.
Sıradan mucizenin.
Ordinary miracle
Sıradan mucizenin

Do you want to see a miracle?
Bir mucize görmek ister misin?

It seems so exceptional
Çok istisnai gibi
That things just work out after all.
Her şeyin bir şekilde yürümesi
It’s just another ordinary miracle today.
Bugün, sadece başka bir sıradan mucize.

Sun comes up and shines so bright
Güneş çıkar ve parıldar
And disappears again at night.
Ve gece yeniden kaybolur
It’s just another ordinary miracle today.
Bugün, sadece başka bir sıradan mucize.

It’s just another ordinary miracle today.
Bugün, sadece başka bir sıradan mucize.

Sarah McLachlan

Ottawa'da Ekim Sonu

2008-11-04T00:28:00.004-05:00

Sevgili arkadaşım,

Mailine ancak cevap verebiliyorum, cunku daha ofise yeni geldim bugun. Bu sabah Ottawa Sehir Binasi'nda (City Hall :) ) Turk Bayragi cekildi, Vali ve Turk Baskonsolosunun katilimiyla bir 29 Ekim Cumhuriyet Bayrami kutlamasi yaptik :) Dun gece baslayan kar firtinasinin etkileri hala surmesine ragmen, bence

gayet basarili bir etkinlik oldu; yaklasik 30 kisi katildi...

Dun de AIESEC Carleton subesinin bir "Wine and Cheese" etkinligi vardi. Bildigin kokteyl iste, onlar "Sarap ve Peynir" diyorlar adina :P Alumniler, firma yetkilileri, uyeler, stajyerler... he

pimiz bir araya gelme firsati bulduk. Cok guzel bir etkinlikti, bircok insanla tanistim.

Bir de benden kucuk bir konusma yapmami istediler. Neredeyse

hic hazirlik yapma firsatim olmadan, sonrasinda takdir toplayacak seviyede bir konusma yapabildim. Insanlar duygusal oldugunu soylediler konusmamin :) Ne yapayim, isin icine AIESEC girince biliosun beni :)

Fotograf makinemi goturmeyi unuttum ama alacğım insallah arkadaslardan, bir yerlere yuklemeyi umuyorum :)

29 Ekim'deki bilinç akışımın zihin haritası

2008-11-03T23:30:00.008-05:00

Bir süredir yazmıyordum.

İnternette sansürden o kadar bahsettikten sonra Türkiye'de Blogspot.com'un (yani neredeyse bireysel blogların tamamının) kapatıldığı haberi canımı burada gerçekten çok sıktı. Neyse bu konuyu daha fazla konuşmak istemiyor ve sizi 29 Ekim Cumhuriyet Bayarmımızda yarattığım enteresan bir çevirimdışı blog gönderisi ile başbaşa bırakmak istiyorum.

Görmek için yukarıdaki resme tıklayabilirsiniz.

Şimdi bu çok okunaklı olmayabilir, o yüzden PDF versiyonu için şöyle buyrun.

Kampanya.org.tr

2008-10-15T00:26:00.003-04:00

Bir önceki yazıyı yazarken ve link arayışı içinde internette sörf yaparken eksisozluk’un logosunun kendi kendini sansürlediğini fark ederek hemen faremle üstüne gittim. Konuya şahane oturan bir söz çıktı: “Bir insanın bildiğini zannettiği bir şeyi öğrenmesi imkansızdır.” Tıklayınca Kampanya.org.tr’nin büyük başlığını (banner’ını) gördüm. Tıkladım.

Okudum, kampanyayı desteklemeye karar verdim. Siz sevgili okuyucuma da eyleme geçmenizi öneriyor, hassasiyetiniz için teşekkür ediyorum.

Ve açılış sayfam artık Google Reader

2008-10-12T21:05:00.003-04:00

Son zamanlarda içinde bulunduğum açılış sayfası karmaşası an itibarıyla çözüme ulaşmış bulunuyor!

Nedir efendim "açılış sayfası karmaşası"?
Belli bir tecrübeye sahip internet kullanıcılarının tahmin ettiği üzere, varsayılan internet tarayacınızı (ki bu benim için pek sevdiğim Mozilla Firefox 3 demek, her ne kadar çoğunluk Microsoft'un zoruyla Internet Explorer kullanıyor olsa da) açtığınız zaman karşınıza çıkan "açılış sayfası"nın ne olacağına karar verememe sendromudur. Uzun yıllar bu amaçla boş bir sayfa kullandıktan sonra, tercihimi bu sayfanın objektif bir gazetenin web sitesi olması yönünde değiştirdim. Bu karardan sonra "Türkiye'nin Açılış Sayfası" Hürriyet'in benim açılış sayfam olma şansı kalmadı tabii ki. Edindiğim bilgilere göre, (tersini de iddia edenler olmakla birlikte) nispeten elimizde kalan en objektif gazete olan Akşam Gazetesi'nin sayfasını açılış sayfası olarak kullanmaya başladım. Uzun süre beni bu konuda motive eden temel nokta, Serdar Turgut'un burada yazması idi. Ama üzgünüm, artık eksiler artıları geçmeye başladı. Nedense son zamanlarda haberler yeterince dolu gelmedi. Diğer tarafta uzun zamandır beni rahatsız eden site tasarımı... Son olarak Cumhuriyet Gazetesi'nin artık internette haber yayınlayan bir web sitesi olduğunu öğrenince, "Artık değiştirmenin zamanı geldi" diyerek açılış sayfamı (tarafsız olmadığını bilmeme rağmen) Cumhuriyet'in sayfası ile değiştirdim.
(Aslında genel olarak siyasi görüşüm Cumhuriyet Gazetesi'ninkine yakın olsa da, Richard Carleson'ın Ufak Şeyleri Dert Etmeyin'de bahsettiği gibi, her zaman kendi görüşümüze yakın yayınları okursak anlama kapasitemizi çok sınırlayacağımıza inanıyorum. Bu yüzden Zaman Gazetesi'ni de del.icio.us üzerindeki yer imlerime ekledim, onu da okuyacağım zaman zaman, dengelensin diye ;) [Bu arada del.icio.us'un Firefox 3 toolbar'ına her iki haftada bir login olmak gerekmesi ve abidik gubidik şifreler gerektirmesi sebebiyle gıcık olduğum için az önce digg.com üyesi oldum. Sanırım artık daha çok onu kullanacağım, beni oradan da takip edebilirsiniz.] )

Sonra Cumhuriyet Gazetesi'nin açılış sayfam olduğu günlerin tadını çıkarmaya başladım. Ama bu çok uzun sürmedi :) Çünkü o sevimli RSS ikonuyla, yani
ile karşılaştım. Bu da bana sitedeki içeriği Google Reader ile takip edebileceğimin sinyalini veriyordu. Ben de o an kararımı verdim ve açılış sayfası karmaşası son bulmuş oldu! Google Reader'ı açılış sayfam yaparak sadece Cumhuriyet'i okuyabilmek ile kalmayacak, aynı zamanda takip ettiğim RSS desteği olan diğer siteleri (arkadaşlarımın blogları dahil!) aynı sayfa içinde görebilecektim. Şahane!

Ve bir Google ürünü, hayatımıza bir çözüm daha sunmuş oldu!

Kendi bulaşığını yıkamanın verdiği ilginç mutluluk

2008-10-11T15:30:00.004-04:00

Kanada'ya geldiğimden beri bazı konularda inanılmaz disiplinli bir insan oldum. Örneğin evde yemek yediğim her zaman (ki İstanbul'daki yaşamımın tersine burada çoğunluğu oluşturuyor), ürettiğim bulaşığı anında yıkıyorum. Başlarda biraz zorlandım ama şu an süper bir alışkanlık olduğunu düşünüyorum.

Kulağa biraz tuhaf gelebilir ama bulaşık yıkamak enteresan bir mutluluk veriyor bana. Yani hayır, en zevk aldığım şeyler arasında değil tabii ki bulaşık yıkamak :) Ama kendi oluşturduğum kirli tabak, bardak ve bilimum çatal türevi bıdı bıdıları yıkayınca bir temizlik duygusu hissediyorum. Hani dişlerinizi fırçalayınca hissedersiniz ya, onun gibi :) Arkanızda kirli bir masa veya kirli tabaklar bırakmayarak, aynı zamanda ev arkadaşınıza da saygılı davranmış oluyorsunuz.

Güzel bir şey ya bi de böyle süngerle, köpük köpük :)

Hep yazmak isteyip 40 yılda 1 yazmak

2008-10-10T00:04:00.002-04:00

Biliyor musunuz? Başka bir ülkede yaşamaya başlayınca insan, nedense her farklı gördüğü şeyi anlatmak istiyor. "Keşke yanımda sevgili arkadaşım ... ya da ailemden ... olsa" diyor. Sonra aklınıza farklı fikirler, düşünceler de geliyor; yaşadığınız ülke ile kendi ülkenizi karşılaştırdıkça. Onları da paylaşmak istiyorsunuz.

Eğer bu farklı ülkeye gelmeden hemen önce internet günlüğü yazmaya başladıysanız, bunların hepsi kafanızda "blog postları" biçiminde şekilleniyor. O an imkanınız olsa, hemen klavyeye sarılıp (artık kağıt-kaleme sarılmıyoruz) şahane bir ileti göndereceksiniz dünyaya. Ama işin kötüsü bu düşünme zamanları genelde dışarıdayken, otobüsteyken vs. oluyor. Sonra işe varıyorsunuz, iş var yapacak (olmasa da ofiste açıp blog yazmak biraz garip kaçabilir :) ). Eve varıyorsunuz, yorgunsunuz, bir de ev işleri vs. (burda bulaşık makinem ve haftalıkçı Havva Abla'm olmadığını söylemiş miydim? :) ) var.

Yani, ciddi söylüyorum, yazmayı düşündüğüm her şeyi yazsam, burdakinin en az 20-30 katı içerikle doldururum burayı! Özellikle geçtiğimiz kısa Türkiye ziyaretimde ailemden birçok kişinin ara sıra yazdığım bu sanal alanımı takip ettiğini öğrendikten sonra, inanın bana her şeyi blog yazısı olarak düşünüyorum (İngilizcesi: I'm thinking in terms of blog posts :) ). Bugün markete ekmek almaya gittiğimde onlarca blog yazısı ürettim kafamda, cidden!

Neyse, anlaşılan bu da bir alışkanlık. Hayatta ulaşmak istediğimiz şeyler için alışkanlıklarımızı değiştirmemiz gerekiyorsa, "alışana kadar" mücadaleyi sürdüreceğiz :) Özellikle ulaşmak istediklerimiz arasında sevdiklerimizle iletişim halinde olmak da varsa!
--
Alışkanlık demişken, Ingilizce bilenlerimiz icin: www.stephencovey.com
(Söylemeden yapamazdım :) )

Ben ve valizim eve vardık

2008-10-07T22:37:00.003-04:00

Merhaba herkese :)

Dün öğlen (Kanada saatiyle 11:00 suları) Ottawa'ya sağ salim vardım. İşime gittim. Meksikalı arkadaşım Fabian da vardı buraya, onu da gördüm.
Ancak tabii ki maceralı yolculuğum sırasında (bkz: bir önceki ileti) valizim bana yetişememişti (Frankfurt havaalanında benim kadar hızlı koşamamış anlaşılan). Dolayısı ile Ottawa'ya vardığımda bir kayıp bagaj formu doldurmuştum dün. Bugün akşam benimle iletişime geçtiler ve az önce de evime bıraktılar valizimi sağolsunlar :)

Sonuç: Her şey yolunda ;)

Kanada'ya Gelis Hikayem Vol.2 - Boston'dan canli yayin!

2008-10-06T00:01:00.009-04:00

Ilginc, degil mi?

Huzurlarinizda Yunus Tasliel, macerali bir Kanada'ya gelis hikayesi ile daha karsinizda! Ama oraya gelmeden biraz background bilgisi verelim (Kanada'ya donmeden once Kanada'dan ayrilmis olmam gerekiyor, degil mi? )
Efendim ben gectigimiz hafta sonu bir cilginlik yaptim. AIESEC Kanada Genel Merkezi'nin benim ucak biletimi karsilamak uzere bana verdigi bursu, Adana'da ablamin nisanina katilmak icin kullanma karari aldim. Ayri bir macerali surecten sonra (bu kismi aileme sorabilirsiniz, onlar da online olarak surekli benimle beraber idiler. E 2 gun icinde ucuz Kanada-Turkiye gidis gelis bileti bulmak/almak kolay degil :) ) Eylul ayinin son Pazar sabahi erkenden biletlerimi alabildim, 30 Eylul Sali aksami ise coktan yoldaydim bile. Turkiye'de harika bir 3 gece - 4 gunden ve aileyle gecirilen sahane eglenceli ve bir o kadar da duygusal (insanin ablasinin istenmesine gelinmesi, hemen ardindan soz kesilmesi ve ertesi gun nisan yapilmasi fazlasiyla siradisi bir durum benim icin -anlatilmaz yasanir tadinda diyorum, baska bir sey diyemiyorum) zamanlardan sonra, yeniden dustum yollara. Bu gonderi de yol hikayemi anlatacak kisaca.
(Bu noktada bu gezi sirasinda ailemin bir cok uyesinin benim tahmin ettigimden daha siki bir "Bir'e Sifir'a Burundum, Yunus Oldum Gorundum" takipcisi oldugunu ogrenmemin de bu yaziyi su an yaziyor olmamda etkisi oldugunu belirtmeliyim. Annem sevdigim bir yemek yaptigi zaman bana "Sevdin mi oglum? Sen ye ben hep yaparim!" derdi. Bende de ayni duygu olustu simdi: "Begendiniz mi yazilari? Siz okuyun ben hep yazarim!" :) )

Efendim 5 Ekim Pazar sabahin korunde babam ve sevgili MK beni arabayla Adana havaalanina biraktilar. Dogal olarak duygusal gecen bir ayrilik sahnesinden sonra bekleme salonuna gectim. Ucak Istanbul'a zamaninda vardi, bu da Ataturk Havaalani'na geldigimde bir sonraki ucagima daha 4 saat kadar zaman olmasi anlamina geliyordu. Onceki gece hic uyumadigim icin (lafin gelisi degil, gercekten) sectim kendime bir sandalye, uzattim ayaklarimi itmeli bagaj arabasinda bekleyen valizimin ustune, kucuk ama guzel bir havaalani uykusu cektim oracikta. Sonra zaman geldi, check-in, pasaport kontrolu derken ucagimiza bindik. Ucakta oturdugum yerde arkamda Turkce konusan genclerden birinin benim gibi Kanada'da yasadigini ve Toronto'ya ucacagini ogrendim. Kafayi cevirip az muhabbet ettim kendisiyle, farkli bir sehirde yasadigini ogrendim arkadasin... Iyi dedim Kanada'da yasayan bir Turk'le daha tanistim... Simdi buraya kadar her sey normal.

Bu arada benim rotam: Adana -> Istanbul -> Frankfurt -> Toronto -> Ottawa seklinde. Bir gun icin pek kisa sayilmaz yani ama n'apalim, buldugumuz bilet boleydi :) Son 2 aktarma arasinda da 1 saat var. Ben Frankfurt'ta aktarma yapma isinin kolay oldugunu bildigim icin cok dert etmiyorum.. Neyse:

Istanbul'da resmen kar yagiyordu bu sabah sevgili dostlar... Bu yuzden biraz da gec binmistik ucaga ama korkulacak bir sey yok gibi idi. Sonra ucak 1 saat gec kalkinca durumun ciddiyetini anladik. Frankfurt'a geldigimizde bizim ucusun kalkis saati gelmisti! Ucakta butun transferlerle ilgili anons yapildi, bizim Toronto aktarmasi haric! Transit binasindan iceri girdigimizde bizim ucusun orada olmadigini gorduk, yani ucak bizim beklentilerimizin aksine bizi beklememiz ve Toronto'ya kanat acmisti bile. Gidip Lufthansa insanlarina sorduk, "Evet sizin ucak kacti.. Yapacak bir sey yok, Frankfurt'ta bir gece kalacaksiniz. Oteliniz ve yemekleriniz karsilanacak, gerekli ayarlamalari yaptik bile" dediler. Iyi dedik, otelimize gitmek icin soyledikleri yolu takip ettik, iki Kanada yolcusu Turk. Tabii yolda karsimiza bir porsiyon Pasaport Kontrolu cikti. Elinde Schengen Vizesi olmayan adami, birak oteli, ulkeye alirlar mi?
Aynen geri donduk. Birkac Lufthansa'ciyla daha konusunca durumumuz belli oldu: Geceyi transit alanindaki sandalyelerde gecirecektik... Tam bu durumun kritigini yapiyorduk ki, en son konusmakta oldugumuz biletci amca "ABD Vizeniz var mi?" diye sordu. Ben de "benim var" dedim. "Yarim saat sonra Boston'a bir ucus var" dedi. Bakti, yer vardi. Kanada ucusu ertesi gundu Boston'dan, Frankfurt'ta oldugu gibi. "Simdi karar vermen gerekiyor" dedi, "gidiyor musun, kaliyor musun?"
Boston ile ilgili hicbir fikrim yoktu. Orada bana kalacak yer bulup bulmayacaklarini da bilmiyordum ve o an sormak aklima gelmedi. Frankfurt'ta kalsam kaybedecek bir seyim yoktu, sadece biraz rahatsiz bir gece gecirecektim.. Ama Boston'da kuzenim Beste'nin arkadaslari oldugunu biliyordum. Eger bir yolunu bulup onlara ulasabilirsem, geceyi havaalani yerine onlarda atlatabilirdim...

Elimde amcanin verdigi biletten bozma el yazisiyla hazirlanmis kagit ve pasaportumla Frankfurt Havaalani'ni depar atarak gecerken, Harvard School of Public Health'te calisan en buyuk kuzenim Cem Abi'nin de esiyle birlikte Boston'da yasadigi aklima geldi! Sahane, hic bir seye ihtiyacim yoktu o zaman! Ona ulassam tamamdi.. Ama onun icin de internet bulmak lazim! Of, neden laptop'imi yanima almadim ki?..

Neyse en sonunda ucaga yetistim. Ucaga giren son kisiydim. Ben yerime oturdum, ayni anda yukardan "Boarding complete" uyarisini duydum! Ucak, bir onceki sefer oldugu gibi, tamamen doluydu. Daha sonra yanimdaki yolcuyla konusurken ogrendim ki, tamamen dolu olmanin otesinde "overbook" yapilmis, yani bazi koltuklar birden fazla kisiye satilmis ve bu yuzden bazi yolculara gidip "size su kadar para vericez yarinki ucakla giderseniz" demis Lufthansa :) Neyse efendim, bir sonraki durak malum: ABD'nin ogrenci sehri (!) Boston.

Ucaktan indik, dunya kadar guvenlik kontrolu (ABD'ye hos geldiniz) vs... Ciktim. Kalakaldim. Tanimam etmem bir yerdeyim... Cem Abi'ye nasil ulasacagim?.. Neyse, dedim, ilk once bir Lufthansa yetkilisi bulmaya calisayim... Orada otel ayarladiklarina gore belki burada da ayarlarlar...

Gercekten de oyle oldu! Ailenizin sansli uyesi Yunus gene dort ayak ustune dustu ve kendisini Boston Logan Havaalani'nin dibindeki Hilton'da buldu! Hem de aksam yemegi ve kahvaltimi da karsiliyorlar! :) Oooh :)

Iste boyle sevgili dostlar. Allah'tan burada ucretsiz (parayla degil sirayla calisan) bir internet de buldum, bu yuzden olayin heyecani dagilmadan yasadiklarimi sizinle paylasabildim. Daha detayli yazmak istiyordum ama artik fazlasi da sikabilir :) O yuzden musaadenizle simdi patronuma durumu anlatan bir mail yazayim (eyvah yukarida yazdiklarimi simdi bir de Ingilazca mi yazacagim bastan??? Saka saka, biliyorum daha ozet yazmayi :) ).

Hem daha az once yedigim buraya ozel Connoley's Pub Special Shephard's Pie'i sindirmem lazim dostlar, kusuruma bakmayin. E adamlar o kadar ugrasmis, biftek parcalarini kasarli patates puresi ve sebzeler esliginde firinlamislar, dunya mutfagina yeni lezzetler katmislar... Biz de hakkini verelim, degil mi canim? :P

2008-09-17T00:14:00.000-04:00

Isim (ve Kanada'nin genel hava durumu :) )

2008-09-09T18:10:00.003-04:00

Siz degerli okuyucularimi sikmamak adina mail ve chat formatinda, copy-paste-ve-azicik-edit tabanli, "burda yazilmisi var" tadinda gonderilerim devam ediyor.

Bakalim sevgili Babama buranin havalarini ve Alcatel-Lucent'teki isimi nasil anlatmisim...
--
Sevgili Babam,

Havalar su an sonbahar moduna girmis bulunuyor. Geldigim zamanki gibi insanlar kolsuzlarla ve sortlarla dolasmiyor artik... Usutucu bir soguk baslamadi ama yagmurlar filan basladi yavastan :) Tabi dedigin gibi bu havadir sagi solu belli olmaz babam :) Merak etme ama oglun her zaman tedarikli ;)

Babam ya bu Cuma evden calisma olayi bizim departmana ozgu bir sey. Simdi su sekilde oluyor: Ben aslinda Alcatel-Lucent Kanada'dayim fiziksel olarak ama biz global bir projede calisiyoruz. O yuzden surekli telekonferanslar fln oluyor. Her Sali sabah 7de iste olacagim mesela bundan sonra, telekonferansimiz oluyor cunku (bu sabah oldugu gibi). Bu arada sabah 7'de iste olmak 5'te uyanmak demek oluyor :) Tabi o sirada Avusturalya'da aksam saat 20:00 :) Durum boyle olunca her Sali hepimiz farkli kitalardan 20 kusur kisi olarak kendimize gore gunun farkli saatlerinde, ama aslinda ayni anda, toplantiya girmis oluyoruz :)

Tam olarak ne uzerine calistigimizi sorarsan, butun dunyadaki Alcatel-Lucent'lerin Insan Kaynaklari departmanlarinda ayni bilgisayar yaziliminin kullanilmasini saglamaya calisiyoruz.

Isimiz boyle bir sey oldugu icin 1 bilgisayar 1 telefon 1 internetin oldugu her yer ofis olabiliyor. Tabi benim evim icin bu 3 gerekliligin 2'si henuz yerinde olmadigi icin bu durum benim icin gecerli sayilmaz henuz :)

Yemek durumlari

2008-09-09T17:30:00.003-04:00

Kanada'ya (biraz macerali da olsa) sag salim vardigimi duyanlarin, hemen arkasindan sikca sordugu sorularin basinda yemek konusu geliyor. Konuyla ilgili unlu viyolaci Beste Tiknaz benimle online bir roportaj gerceklestirdi. Iste alintilar :)
--
ben: yemek konusunu
guzel bi sekilde hallediyorum
biraz disarda yedim ilk zamanlar
simdi evde sistemimiz yavastan oturmaya basladi
dun temizlik yaptik arkadasla
artik ev agirlikli yicem
mikrodalga kullanarak basladim :)
turk kahvaltisi yapiyorum
bu sabah 5te kalkip 6da evden cikana kadar araya sikistirdim bi tane
konserve yiyorum

bestetiknaz: mikrodalga basta cok kurtarıyo tabii ama cok deva etme bayaa sağlıksız
16:49 ben: bi de bizim isyerinde her tarafta mikrodalga var
evet onun da farkindayim
o yuzden
WalMart'tan
8 parca tencere seti aldim
bestetiknaz: super
bestetiknaz: yunuscum diyodumki
konserve barbunya nohut fasulye al
onlar cabuk pipyo
pişiyo
ben: evet aldim
hatta dun yedim
bestetiknaz: yalnız onları once yıkıycan
ben: pisirmeden de yeniyo ya onlar :)
bestetiknaz: oylede
eğer once yıkar
ben: ogrenci usulu :D
bestetiknaz: sonra tencereye koyup yağ salça pişirisen baya bildiğin ev yemeği oluyo
neyse yunuscum
ben: hmm yag salca evet bunlardan almaliyim :)
tesekkurler
bestetiknaz: senin iyi keyfinin yerinde olmasına cok sevindim
baharatda guzel oluyo
:)
ben: hmm evet
bi de makarnali salata aldim 1 kusur kilo
cok ucuzdu :)
16:55 ye ye bitmio valla
guzel ama kolay oluo tadi da guzel
bestetiknaz: ben senide cok tutmiim de sen aslıyla konus
ben: ha bi de noodle yedim gecende tabii ki :)
bestetiknaz: onu ben bilmem ben makrnacı dilim bilirsin
16:56 ben: o makarna diil noodle!!
:)
16:57 bestetiknaz: ok
ben: :)
bestetiknaz: :p
ben: bestecim bu konustuklarimizin yemekli ilgli olan kisimlarini
bloguma koymak istiyorum
musaadenle
16:58 bestetiknaz: kendine iyi bk canım benim
ben: istersen adini cikarabilirim :)
bestetiknaz: koytabi koy
hatta bi tip daha
pilav tencereleri var gordunmu onları
ben: evet evet soyle butun dunya duysun :)
bestetiknaz: boyle pirinci suyu koyuyosun 10 dakka da makina pilavı
işte onu ordakiler bilmiyo..içine bizim usul az yağ karbiber tuzda koy
17:00 bak konserveleri pişirirken istersen az bi soğan...biraz sarımsak...oy oy oy
bestetiknaz: yemek yapasım geldi yawww
ben: oooy ooyy :P
bestetiknaz: yani seversen al
17:01 bide barillanın içi bişeyli li tortellinileri vardır
onlarda hemen pişer
17:02 ben: evet valla paraya kiyip barilla spagetti aldim birileri duysun
bestetiknaz: onu pişrirken tamamını su koyma az da sut eklersen, sutu krema gibi oluyo ustunede parmesan
ben: :)
offf
17:03 bestetiknaz: neyse bu aksam bu kadar yemek tarifi yeter biraz da yarına kalsın
opuyorum canım benim
ben: valla bestecim internete cikacagini duyunca birden asci damarin tuttu galiba :P
hahahaha
bestetiknaz: dur daa kek kurabiye tariflerim war :)
ben: AHAHAHAHAH
bestetiknaz: ama arkası yarı olsun
ben: :D :D
tamamdir :D
bestetiknaz: take care
miss you
ciaooooo

Kanada'ya varis hikayem

2008-09-09T15:04:00.004-04:00

Not: Asagidaki gonderi bir yakinima yazilmis bir e-mail baz alinarak yazilmistir. Ilgili kisi konudan haberdardir :)
Not2: Artik isyerimden internete girebiliyorum. Yani nispeten daha cok iletisim kurabilecegim dunyayla. Oley :)
--
Sevgili arkadasim,

Interneti sormussun... Evimize internet tam olarak 14 Eylül Pazar günü gelecek. Yani o gün amcalar gelecek, büyük ihtimal aynı anda internet de gelir. Su an Starbucks'tayız :) yanımda 3 tane AIESEC'li toplantı yapıyor. Resmen internet bulmak için ordan oraya koşuyorum :)

Aktarma olayı şu şekilde gelişti: Bizim uçak İstanbul'dan 1,5 saat geç kalktı. Biliyorsun benim de Chicago'da transit için 95 dakikam vardı. Ama nasıl olduysa THY'nin pilot amcası havada biraz gaza bastı anlaşılan ve biz sadece yarım saat geç kaldık (1,5 saat geç kalmamıza rağmen). Ama o bir saat Chicago'da hiç bir işime yaramadı, çünkü orda pasaport kontrolünden geçiyorsun, sonra valizini alıyorsun, kendin elinle gümrükten geçiriyorsun. Ondan sonra yeniden check in yapıyorsun. Tabii ki benim sadece bunları yapmam 2 saati buldu ve uçağımı kaçırdım. Benim Chicago-Ottawa biletim American Airlines'tandı, oradaki teyze "Bizim bugün Ottawa uçağımız yok" dedi. Ben de "Nası ya?" dedim. Sonra kadın durdu durdu... Bana boarding pass'a benzer bir şey verdi. Sonra sordum ve ortaya cikti ki kadin bana United Airlines için vermiş onu. Eğer bilet varsa beni alabiliyorlarmış. United Airlines kontuarına gittim. Bu arada Chicago havaalanı çok büyük, 5-6 tane terminali var ve birinden diğerine trenle gidiyorsun! İşin kötüsü trene valiz arabasını sokamıyorsun o yüzden o iki dev valizi taşımak zorunda kaldım bazı yerlerde.. Neyse vardım United Airlines'a, Meksikalıya benzer bir amcanın sırasına girdim. Sonra sıra bana gelince benim valizlerin bu havayoluna göre BAYAĞI bir ağır olduğu ortaya çıktı :) Birazcik ABD Dolari vermek zorunda kaldım bu yüzden.. Ama kendime yer bulabildim en azından! Gene şanslı sayılırım çünkü küçük bir uçaktı Chicago-Ottawa uçağım ve sanırım yalnızca 1 boş yer vardı (o boş koltuk da benim yanımdaydı :) ). Uçağa yetişebildim yani sonunda, ama beklenenden 3-4 saat geç gitmiş oldum. Allah'tan beni Ottawa'dan alacak arkadaşa durumu anlatan bir mesaj atmayı akıl edebilmiştim Chicago'da. Elimde kalan 7 kontör de burada işe yaramış oldu. Ottawa'ya indiğimde oranın saatine göre saat 11-12 gibiydi.

Pasaport kontrolünü beklerken telefonum çaldı, açtım. 10 sn boyunca konuşmaya çalıştım biriyle, hiçbir ses duymadım. Sonra bir baktım -16 kontörüm kalmış (Yani şu an Turkcell'e borçlu sayılırım :)) Bu da demek oluyordu ki, eger arkadaslar gelmediyse/beklemediyse, havaalaninda kalakalacaktim. Pasaport kontrolünden geçtim, hemen ardından orada bir ofisten çalışma iznimi aldım. Valizimi beklemeye başladım. Bir tanesi geldi, diğer gelmedi! Bekliyorum bekliyorum, gelmiyor!... Sonra anons geldi: "Chicago uçağından gelen bütün valizler çıkmıştır. Eğer valiziniz gelmediyse lütfen kayıp valiz masasına gelin." Gittim. Uzun bir form doldurdum. Verdim formu. "Kısmet buymuş, çıkar bir yerden" dedim. Sonra tam çıkıyordum, uzakta bir yerlerde büyükçe bir yazı gördüm: "Ağır Bagajlar" gibi bir şey. Altında siyah bir şey var. Gittim, bir baktım benim valiz! :) Hemen attım valiz arabasına :) Sonra gidip kayıp valiz masasına durumu anlattım ve "Acaba beni beklemiş midir arkadaş? Ya gittiyse gelmediyse?" vs diye düşüne düşüne çıktım havaalanından. 3 kişi birden beni karşıladı! Ellerinde kocaman bir kartona yazmışlar: "WELCOME TO CANADA YUNUS!" :))))))))

Havaalanı maceram bu şekildeydi işte sevgili arkadasim.

Saat olayini da sormussun. Saat farkı olarak direk burayı GMT -5:00 olarak düşünebilirsin, yani aramızda 7 saat var (ben daha gerideyim). Kısacası, sizin için orada akşam saat 17:00 iken burada saat 10:00 oluyor.

Kendine iyi bak arkadasim,

Yunus

Ise basladim! (ama hala internetim ve telefonum yok)

2008-09-03T18:13:00.003-04:00

Sevgili yakinlarim :)

Yeni evime tasindim. Bugun isin ilk gunuydu ve her sey harikaydi!
Internet imkanim bu aralar sinirli. Eve internetin baglanmasi 10 gunu bulabiliyormus...

Kimse meraklanmasin, burada hayat super :)

Herkese selam!

YouTube'un Kapatilmasi ve Internette Sansure Tepki!

2008-08-22T04:55:00.005-04:00

Sonunda YouTube'un kapatilmasiyla ilgili bir suredir bekledigim sosyal hareket basladi!

http://www.sansuresansur.org/

Hareket, bugun Milliyet'in mansetine cikti! Yerli-yabanci baska bir cok yayin organinda da yer aldi!

Sahane! :)

Hareketin manifestosu asagida (Kalin yerleri ben kalin yaptim :) )

-----
Bize göre:

Sansür, asla küçümsenmemesi gereken çok önemli bir konudur. Herkes bunun vehametinin farkına varmalıdır.

Ülkemizde son günlerde, özellikle sanal ortamda artan kontrolsüz bir sansür söz konusudur.

Gerçek hayatta suç olan şeylerin sanal hayatta da suç olması normaldir. Kimse birini öldürüp, bunun videosunu yayınlamamalıdır. Bunu engellemeye sansür denemez. Aynı şey tecavüz, çocuk pornosu, uyuşturucu madde temini gibi konular için de geçerlidir.

Gerçek hayatta suç teşkil etmeyen şeylerin sanal ortamda keyfi faktörlerle engellenmesi sansürdür.

Bazı kurallar koyulacaksa bu iyice, açıkça tanımlanmalıdır. Ucu açık söylemlerle iş keyfiyete bırakılamaz. Her önüne gelen, mahkemeye başvurup site kapattıramaz.

Müstehcenlik, intihara özendirme gibi belirsiz söylemler tek başına site kapatmaya yeterli olmamalıdır çünkü bunlar beraberinde "kime göre" sorusunu getirecektir ve bu kabul edilebilir bir şey değildir.

Porno suç değildir. Kimsenin fantezi dünyası kimseyi ilgilendirmemelidir.

Düşünce suç değildir. Herkes istediğini düşünmekte özgür olmalıdır.

Kapatılan sitelerin bazı meslek sahiplerini etkiliyor olabileceği gözardı edilmemelidir ve bu sitelerin sadece eğlence aracı olmadığı insanlara vurgulanmalıdır.

Ülkemize edilen hakaretlerin cezası bize değil, o hakaretleri edenlere kesilmelidir. Gerekirse site yönetimi ile görüşülmeli ve hakaret içeren videoların kaldırılması talep edilmelidir. Türkiye'yi internetten kovmak üç tane ergen çocuğun yapabileceği bir şey olmamalıdır.

Arka kapılar bularak yasaklanan sitelere girmeyi başarabilmek, sorunun çözümü demek değildir.

Sansür, sadece sanal ortamlarda değil, her ortamda var olabilen bir tehlikedir. Sanal ortamdaki sansürün sanata, resimlere, filmlere, kitaplara da sıçraması gayet mümkündür. Bu nedenle, sansürün her türlüsüne karşı durmak gerekmektedir çünkü sansür, bilgi alma özgürlüğümüzün kısıtlanması, haklarımızın çiğnenmesi ve bizim için neyin doğru olduğuna başkalarının karar vermesi demektir. Dolayısıyla sansür özgürlüğün ihlalidir.

Ve unutmamak, unutmaktan; ses çıkarmak, susmaktan her zaman için daha iyidir.

---

Adana'dan yorumsuz 2 fotoğraf

2008-08-08T18:50:00.002-04:00

Adana’da Küçük "TAC Reunion" :)

2008-08-07T09:44:00.001-04:00

Adana’da kısa bir zaman önce Pasta Bahçesi adında bir pastane/restoran/café açılmış. Mekanın kalite ve keyfini, şehir ortalaması’nın gayet üzerinde buldum.

Geçtiğimiz Çarşamba günü TAC 2004 döneminden sevgili lise arkadaşlarım Erdem, Işıl, Mehmet Topal ve Beril* ile bu mekanda buluşma fırsatı yakaladık.

Buluşmadan notlar:

Bir gün öncesinden yapılan hızlı programa, tahmin edildiği gibi katılımcıların belli bir kısmı geç geldi (Mehmet Topal (yaklaşık 1,5 saat) ve Beril Baykam (yaklaşık 2,5 saat) gecikmeli olarak geldiler :) ).
Çok uzun zamandır bu kadar eğlenmemiştim! İnsan arkadaşlarını ne kadar sevdiğini ve özlediğini, sanırım onları yeniden görünce anlıyor...
Buluşmaya damgasını dönemdeki insanlar hakkında yaptığımız dedikodular vurdu. Merak etmeyin, dedikoduların konusu "kim şu an nerede, ne yapıyor?"dan fazlası değildi :) Herkes Facebook kültürünü paylaştı.

Takdir toplayan düşünceler:

· Beril'in "Ben mezun olunca Adana'ya döneceğim, burada iş hayatına atılacağım. Adana'da yapılacak çok şey var, buranın potansiyeline inanıyorum" demesi (Gerçek bir Baykam! :) )

· Işıl'ın siyasete bulaşmış olması

· Topal'ın 4 dönemde 3 farklı ülkede (Norveç, İngiltere ve Hollanda) geçecek olan bir yüksek lisans programına kabul edilmiş olması

· Erdem'in... hmm.. abi şimdilik seninle ilgili bir şey bulamadım ama biliyorsun seni genel olarak takdir ederim :P

Buluşmamızda Adana’nın "küçük şehir" olmasının avantajlarını da aşağıdaki şekillerde yaşadık:

Lise hayatım boyunca servise aynı noktadan bindiğim arkadaşım Işıl'ın yolda Erdem ile karşılaşması sonucu onun da etkinliğe dahil olması
Adana'da yaşayan teyzem Ümit Sezginsoy ve eniştem Yüksel Sezginsoy'un, Pasta Bahçesi'nde otururken bizim (muhtemelen özellikle de benim) yüksek sesli kahkahalarımızı duyması
Yukarıda adı geçen kahkahaların, bizim o anda ne kadar eğlendiğimizi teyzemlere anlatması.
Daha sonra aynı zamanda komşumuz olan teyzemlerin bu durumu annemlere anlatması.

Günün devamını Erdem ile bizim evde ülkeyi kurtararak, Ali Baba'dan getirttiğimiz hamburgerleri ve Hasan Usta'dan getirttiğimiz kebapları yiyerek geçirdik. Geleneksel Adana lezzetleri, olmaları gereken yere yönlendirildiler kısacası (bkz: Erdem ve benim midelerimiz).

(Erdem evde çektiğin fotoğrafı gönder de buraya koyayım :) )

Adana mini TAC-reunion, bugün de önce Erdem'le buluşmamız, ardından da Senem'le Özsüt'te buluşmamız ile sürdü. Bu buluşmaya ise Senem'in özel hayatı, benim yıllar sonra Senem'i görmeme rağmen kendisiyle uğraşma performansımdan hiçbir şey yitirmemiş olmam ve Senem'in Özsüt'te karşı duyduğu genel hoşnutsuzluğu damgasını vurdu.

Erdem'le olan birlikteliğimiz, yarın yapacağımız deneysel aktivite ile sürecek. Yarın sabah Erdem'in annesinin ofisinde 24 dizisinin 6. sezonunu hiç ara vermeden kaç saat izleyebileceğimizi göreceğiz.

Gelişmeler için bizden ayrılmayın efendim.

* in order of appeareance ;)

Isletmenin de Muhendisligi mi olurmus?

2008-08-05T10:36:00.000-04:00

Ben de ilk defa "Isletme Muhendisligi" terimini duyunca, bu gonderinin basligindaki tepkiyi vermistim. Ama ne zaman takvimler OSS 2004'un ardindan tercihleri yapma tarihini gosterdi, biraz daha arastirmaya basladim.

Bakalim cicegi burnunda mezunu oldugumuz bolum, Sabah'in Is'te Insan ekinde nasil bir yer bulmus kendine...

---
Hem mühendis hem yönetici yetiştiriyor

Hakkında az şey bilinse de İTÜ'ye bağlı İşletme Mühendisliği Bölümü, adaylar için fark yaratan bir tercih olabilir.

Sayısal düşünme yeteneği yüksek olan yöneticiler, iş dünyasının da en çok aradığı kişiler konumunda. Mühendislikle işletmecilik formasyonunun bir arada olması gereğinden hareketle 1977 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi (İTÜ) tarafından kurulan "İşletme Mühendisliği Bölümü", bu niteliklere sahip kişiler yetiştiren tek bölüm Türkiye'de. Bir başka deyişle iş dünyasında stratejik kararlar verebilme yeteneğine sahip mühendislerin yetiştiği İşletme Mühendisliği Bölümü, merak edilen ama hakkında pek az şey bilinen bir okul. ÖSS tercihlerinin yapıldığı şu günlerde bölüm hakkında biraz daha fazla bilgiye sahip olan adaylar, önemini her zaman koruyacak bir alanda daha bilinçli bir tercih yapma şansı bulabilirler. Bir lisans programı olan işletme mühendisliğinde derslerin yüzde 23' temel bilimler, yüzde 21'i temel mühendislik, yüzde 34'ü matematik tasarımı ve yüzde 22'si sosyal bilimler alanını kapsıyor. Matematik, fizik, kimya gibi temel bilimlerin yanı sıra ileriki yıllarda öğrenciler istatistik, bilgisayar programcılığı, ekonomi, maliye, hukuk, sosyal psikoloji gibi alanlara ilişkin dersler de alıyor. İşletme mühendislerini diğer işletme mezunlarından farklı kılan ise mühendislik ve sayısal yöntemlerle kazanılan analitik düşünme becerisine sahip olmaları. Mezunlarına banka ve sigortacılık hizmetlerinden turizme, imalat sanayiinden reklamcılık sektörüne geniş bir yelpazede çalışma imkanı sunan işletme mühendisliği, özellikle kariyerinde üst düzey yöneticiliği hedefleyen adaylar için fark yaratan bir ilk adım...

Yazinin devami icin tiklayiniz efendim :)
---

Ver elini Kanada!

2008-07-22T08:33:00.000-04:00

10 Temmuz 2008 Persembe gunu hayatimin akisini degistirecek bir haber aldım: Tam bir haftadir bekledigim cevap, Alcatel-Lucent Kanada’dan, (hem de en olumlu sekilde :) ) geldi! Yani bir yıl boyunca Kanada’da yaşayacağım ve aynı zamanda Alcatel-Lucent firmasinin İnsan Kaynakları departmanında maaşlı, full-time AIESEC stajı yapacağım!

Hiç merak etmeyin, Kanada’dan en guncel haberleri blogumda bulacaksiniz ;)

Blog derken?

2008-07-22T08:30:00.000-04:00

Blog kelimesi “Web Log” yani “Internet Kutugu” ya da “Internet Gunlugu” kelimesinden geliyor. Yani, eskiden biz genclerin icini her gun doldurup, bir de bulunmasi halinde okunmasini engellemek icin ustune kilit vurdugumuz gunluklerin, butun dunyaya acilmis hali.

“Ya bir insan neden boyle bir sey yazar ki?” sorusunun cevabini baska bir post’a birakarak, isin teknigine gelmek istiyorum simdilik:

Blog’lar en guzel tek baslarina degil, butun sanal ag okyanusundan (bkz: internet) derlemeler halinde okunduklarinda lezzetli olurlar. Yani belki sevgili annem ya da babam icin ilk seferde yalnizca benim blogumu takip etmek yeterliymis gibi gelebilir, ancak onlar da daha sonra kendi ilgi alanlarinda yazan (ya da iletisim halinde olmak isteyecekleri) daha farkli insanlarin bloglarini gordukce daha fazla blog takip etmek isteyeceklerdir. Bu durumda kullanilmasi gereken bir RSS (Really Simple Syndication) okuyucudur. RSS okuyucular sayesinde internette okumak / izlemek / dinlemek, kisacasi takip etmek istediginiz her seyi tek bir yerde toplayabilirsiniz. Ben sahsen okuma amaciyla Google Reader’ı kullaniyorum. Soyle ki:

Soyle bir ornek vereyim: Su an Turkiye’deki butun gazetelerin internet sayfasinda yayimlanan kose yazilarinin RSS destegi olsa idi, Google Reader kullanarak kendinize her gun Aksam gazetesinden Serdar Turgut, Hurriyet’ten Bekir Coskun, Taraf gazetesinden Ahmet Altan, Olmayan Gazete’den Fatih Altaylı ve Vatan’dan Mine Kırıkkanat’ın yazılarından oluşan bir özel gazete yaratabilirdiniz. Ancak ne yazik ki bu henuz Turkiye icin yeni sayilabilecek bir teknoloji ve bildigim kadariyla su an yalnizca Radikal gazetesinin internet sitesi RSS desteği sunuyor.

Son not: Bloglarda en son yazilan post en yukarida durur. Dolayisi ile kronolojik sırayla okumak isterseniz yukaridan asagiya degil asagidan yukariya dogru okumalisiniz :)

Bir'e Sıfır'a büründüm, Yunus oldum göründüm...

2008-07-17T11:40:00.000-04:00

"Bu aralar yazmaya başlayacagim blog’um icin nasil bir isim bulacagim?” diye hic sormadim kendi kendime. O kendiliginden geldi.

Henuz Yunus Emre kulturum, Yunus Emre’nin hak ettigi seviyede degil. Ancak unlu sozlerinden biri (Ete kemige burundum, Yunus oldum gorundum) bana cok buyuk bir ilham kaynagi oldu.

Kendimi tanitirken hep hem sag beyin, hem sol beyin insani olarak tanitiyorum (hem isletmeci, hem muhendis; hem IK’ya ilgili, hem teknolojiye; hem sanatci ruhlu, hem analitik, [hatta hem kendini beğenmiş, hem mutevazi {her ne kadarken yazarken mutevazi olamasam da :) }] vs.). Tam da bu yuzden Yunus Emre’nin bu sozunun biraz degismisi blog’um icin mukemmel ismi olusturdu: Burada et ve kemigimle karsinizda degilim, ama bir ve sıfırlarla karsinizdayim. Ve de oldugum gibi karsinizdayim, Yunus olarak yani.
Bir’e ve Sıfır’a burunmek “muhendis” beni temsil ederken, Yunus olarak gorunmek de “sanatci” beni, ya da insan olan beni simgeliyor.

Blog’um vatana millete hayirli olsun! :)